De conservator en de producent

Wanneer je twee filmliefhebbers, oude rotten in het vak en beeld in hart en nieren, hoort praten over het opstellen van een tentoonstelling dan is de insteek anders dan normaal zou zijn in een museum. Het statige, het vaste komt plotseling tot leven. Het gaat bewegen. “Het is al prachtig, maar ik wil hoger!” De bezoeker is een gast en een uitdaging ineen. Het gaat niet meer om beeld, het gaat om het verhaal. Om het leven en de sfeer daarvan. Dit leven is voor iedereen uiteindelijk hetzelfde, een serie van hoogte- en dieptepunten, en dat leven proberen wij – René Mioch en ik – terug te brengen in Films en Sterren op de Haar.

Het leven op het kasteel was een verzameling van momenten, momenten in levens die tot de verbeelding spreken. Adel, wereldberoemde filmsterren, fietsen, een kip, maandenlang klonk het als het meest fantastische script dat ik ooit had gelezen, de meest adembenemende set waar ik ooit had gestaan. Het is alweer enige tijd geleden, maar elke keer dat ik langs Kasteel de Haar rijdt voel ik de trots weer omhoog komen. Nog tot eind oktober staat daar de tentoonstelling die ik geproduceerd heb voor het publiek opgesteld! Sinds 2016 waren René en ik hiermee in de weer, en nu was het af, maar tegelijk nog lang niet. Ik kan niet meer door een filmwinkel lopen zonder stiekem even naar de stills en posters te kijken om te zien of er iets moois tussenzit dat ik er nog bij kan plaatsen. Als ik een mannequin in een kostuum zie denk ik stilletjes dat Manon Blom dat veel beter neergezet zou hebben, dat deed ze immers voor ons. En als ik de stem van Roger Moore de befaamde woorden “My name is Bond, James Bond.” hoor uitspreken, denk ik alleen maar aan barones Vanessa van Zuylen van Nyevelt van de Haar. Nooit zal ik dat kasteel meer associëren met het wereldberoemde evenement waarbij duizenden mensen verkleed over het terrein lopen. Voor mij is het kasteel een filmset, met Brigitte Bardot op een scooter in de hoofdrol.

In de afgelopen maanden heb ik waarschijnlijk tientallen mensen urenlang verveeld met al mijn verhalen over deze tentoonstelling. Maar tegelijk is dat wel wie ik ben: ik moet en zal iedereen net zo enthousiast maken als ikzelf hierover, en ik weet dat dat stiekem best een beetje lukt. Want ik krijg reacties van vrienden, familie, en collega’s over de tentoonstelling. Ze zijn geweest, met of zonder mij, en tot en met oktober kunnen ze er nog heen. Om nou eens te zien waar ik het steeds over heb als ik het heb over “de kip van Roger Moore”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *